Zasadniczą ideą tzw. sieciocentryczności jest maksymalizacja wykorzystania dostępnych informacji w celu zwiększenia potencjału bojowego poprzez ich dystrybucję do wszystkich potencjalnych odbiorców. PIT-RADWAR opracowuje systemy zgodne z wymaganiami architektury sieciocentrycznej i jest w tej dziedzinie krajowym liderem, docenianym również poza granicami kraju.

Firma ma bogate doświadczenie w opracowywaniu tego typu nowoczesnych systemów dowodzenia i kierowania o zdolnościach sieciocentrycznych, zwłaszcza dla obrony powietrznej, gdzie realizowane są systemy tworzenia obrazu sytuacji powietrznej i automatyzacji kierowania środkami walki. Posiada zatem kompetencje konieczne do opracowania systemów przeciwlotniczych zarówno dalekiego, krótkiego, jak i bardzo krótkiego zasięgu.

Kluczowymi produktami przeznaczonymi dla obrony powietrznej są następujące systemy: DUNAJ – integrujący informacje z radarów rozmieszczonych na terenie Polski i odpowiadający za opracowanie RAP (Recognized Air Picture) nad obszarem naszego kraju; oraz system dowodzenia i kierowania ogniem PRZELOT-SAMOC dla związków taktycznych OPL sił powietrznych i ŁOWCZA/REGA do WOPL wojsk lądowych. Prace związane z SAMOC pozwoliły na realne zwiększenie możliwości automatycznego zarządzania systemami obrony przeciwlotniczej oraz optymalizację wykorzystania zdolności bojowych istniejących systemów uzbrojenia przez włączenie w jedną sieć wszystkich elementów ugrupowania ZT wojsk obrony przeciwlotniczej (sensorów, efektorów i obiektów C2).

DUNAJ, mimo że opracowany w końcu lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, funkcjonuje według koncepcji działań sieciocentrycznych. Jest systemem o otwartej, skalowalnej i rozproszonej architekturze bazującej na rozległej (obejmującej terytorialnie całą Polskę) sieci WAN o nazwie OP-NET, która zapewnia integrację wszystkich komponentów systemu obrony powietrznej. Wymiana informacji między jego komponentami odbywa się w czasie zbliżonym do rzeczywistego z zastosowaniem wyrafinowanych mechanizmów sieciowych, takich jak transmisja typu multicast (jeden do wielu) zapewniająca dzielenie się informacją w systemie przy optymalnym wykorzystaniu dostępnego pasma transmisji. To jeden z pierwszych w Europie systemów, wdrożonych do pracy bojowej (2001 rok), opartych na rozwiązaniach sieciowych – do dziś jest eksploatowany i modyfikowany na podstawie wymagań Ministerstwa Obrony Narodowej, które są na bieżąco aktualizowane i dostosowywane do potrzeb użytkownika.

System DUNAJ wspiera realizację zasadniczych funkcji obrony powietrznej, zapewnia stałą kontrolę przestrzeni powietrznej (monitoring), a także dowodzenie i kierowanie lotnictwem, jednostkami WOPL oraz walki elektronicznej. W szczególności zapewnia zbieranie, przetwarzanie i zobrazowanie informacji o sytuacji powietrznej z radarów rozwiniętych na terenie Polski, tworzenie w czasie rzeczywistym jednolitej informacji o sytuacji powietrznej, tzw. RAP (Recognized Air Picture), i jej dystrybucję do wszystkich autoryzowanych odbiorców (różnych rodzajów sił zbrojnych), jak również wsparcie naprowadzania lotnictwa myśliwskiego oraz monitorowanie misji lotnictwa taktycznego.

W prowadzonym przez NATO w latach 2006– 2007 projekcie ACCS Alternative Study DUNAJ został oceniony bardzo wysoko – jako jeden z trzech najlepszych tego typu systemów w Europie. Ponadto w 2019 roku MON zgłosiło go do kolejnego przeglądu NATO Air Command and Control Systems Analysis of Alternatives. Polski system został zakwalifikowany do III etapu, co świadczy o jego dojrzałej architekturze, osiągniętej dzięki ciągłej pracy nad udoskonalaniem systemu w bliskiej współpracy z użytkownikiem (umowa z Inspektoratem Wsparcia Sił Zbrojnych).

SAMOC obiekt SDP-20 jest stanowiskiem dowodzenia szczebla taktycznego (mieszanego ugrupowania przeciwlotniczych zestawów rakietowych), rozwiniętym na szczeblu brygady rakietowej i przeznaczonym do realizacji procesu dowodzenia jednostkami WOPL (Ground Based Air Defence – GBAD) w obszarach: operacyjnym, logistycznym i zabezpieczenia bojowego (Force Protection – FP). System PRZELOT-SAMOC obejmuje również stanowiska dowodzenia rozwijane na szczeblu dywizjonu – SDP-10N.

Główne funkcje SAMOC w zakresie planowania i przygotowania działań są związane przede wszystkim ze wsparciem planowania obrony klastra przez cyfrową analizę terenu i analizę pokrycia radarowego, wsparciem procesu wymiany dokumentów sformalizowanych, generowaniem i wysyłaniem rozkazów do podległych jednostek, zbieraniem meldunków, odbiorem i zobrazowaniem rozkazów: do osłony (Coverage Mission Order – CMO), kontroli przestrzeni powietrznej (Air Control Order – ACO) i bojowego dla lotnictwa (Air Tasking Order – ATO).

W zakresie kierowania walką główne funkcje systemu to m.in.: tworzenie lokalnego obrazu sytuacji powietrznej na podstawie lokalnych źródeł oraz RAP (z ODN, CAOC/ARS), pełna wymiana informacji zgodnie z Link-11B i Link-16/JREAP-C, wsparcie oceny zagrożenia i rekomendacji przydziału (Threat Evaluation and Weapon Assignment – TEWA), przydział środków walki oraz monitorowanie sytuacji, w tym stanu sił i środków.

Na uwagę zasługują również takie systemy, jak ŁOWCZA/REGA dla wojsk obrony przeciwlotniczej wojsk lądowych oraz WOŁCZENICA dla rozpoznania elektronicznego. Ten pierwszy jest systemem w pełni mobilnym, przeznaczonym do pracy w ruchu, w którym wymianę informacji oparto na środkach radiowych. Jego funkcje są zbliżone do funkcji systemu PRZELOT-SAMOC. Ten drugi m.in. integruje dane z pasywnych sensorów radiowych i mikrofalowych, w efekcie czego możliwa jest identyfikacja zarówno platformy powietrznej (na podstawie charakterystyki radaru), jak również np. języka porozumiewania się pilota. Połączenie informacji z radiolokacji aktywnej (DUNAJ) i pasywnej (WOŁCZENICA) oraz uzupełnienie tego rozwiązania o system SAMOC oznacza nową jakość dla systemu OP Polski – na bazie narodowych rozwiązań, będącego w pełni pod kontrolą polskiej armii, dzięki czemu możliwy jest ich ciągły rozwój.

W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej od lat funkcjonują (w domenie OP) tylko systemy dowodzenia i kierowania zaprojektowane i wyprodukowane przez przemysł polski. Rodzime firmy są w stanie opracować tego typu rozwiązania z wykorzystaniem polskich urządzeń łączności i ochrony kryptograficznej. Polski przemysł doskonale rozumie potrzeby armii, a zamówienia na nowoczesne systemy ze strony SZRP zdecydowanie ułatwiłyby szybkie tworzenie konkurencyjnych rozwiązań, które stanowiłby narodowy produkt eksportowy.