Od poniedziałku na poligonie w Drawsku trwa szkolenie około 600 żołnierzy 5 Lubuskiego Pułku Artylerii z Sulechowa. Wraz z nimi ćwiczy kilkudziesięciu rezerwistów i ponad 100 żołnierzy NSR. Artylerzyści zabrali na szkolenie m.in. gąsienicowe haubice samobieżne 2S1 Goździk, wyrzutnie rakietowe BM-21 czy wozy dowodzenia.  

Na poligonie zameldowała się połowa składu sulechowskiej jednostki. Żołnierze 1 Dywizjonu Artylerii Samobieżnej, 4 Dywizjonu Artylerii Rakietowej, batalionu logistycznego oraz batalionu dowodzenia zabrali na dwutygodniowe szkolenie kilkadziesiąt sztuk sprzętu, w tym gąsienicowe haubice samobieżne 2S1 Goździk, wyrzutnie rakietowe BM-21, wozy dowodzenia, łączności, stacje meteorologiczne „Bar” wozy zabezpieczenia technicznego oraz wiele innych pojazdów specjalistycznych i transportowych. Działania pododdziałów zasilane będą informacjami środków rozpoznania –bezzałogowego statku latającego typu Fly Eye i radaru artyleryjskiego Liwiec.

Najważniejszym etapem szkolenia będą kilkudobowe ćwiczenia taktyczno-specjalne „Margaj-16” i „Opal-16”. – W czasie ich trwania zostanie oceniony poziom wyszkolenia i gotowości bojowej dywizjonu artylerii samobieżnej oraz batalionu logistycznego – mówi płk Zenon Wiśniewski, dowódca pułku.

Szkolenie z żołnierzami z Kanady

Pierwszy tydzień szkolenia to zgrywanie pododdziałów i zajęcia metodyczne. Trenować będą nie tylko pododdziały ogniowe, ale także logistyczne – zaopatrzenia i remontowy. Szczególnie istotne są strzelania, których ze względów bezpieczeństwa artylerzyści nie mogą przeprowadzić w warunkach garnizonowych. Należą do nich m.in. prowadzenie ognia z różnego rodzaju uzbrojenia – broni pokładowej, karabinów maszynowych oraz rzut granatem bojowym.

Będzie to również czas wzmożonego szkolenia rezerwistów i żołnierzy NSR, którzy do składów pododdziałów zostali wcieleni w połowie lutego, by przygotować się do wyjazdu i móc wykonywać specjalistyczne zadania w trudnych warunkach poligonowych.

Korzystając z okazji, że na poligonie szkolą się także żołnierze piechoty armii kanadyjskiej, do programu szkolenia żołnierzy z Sulechowa dołączone zostały wspólne zajęcia w zakresie koordynacji i realizacji wsparcia ogniowego na rzecz sojuszniczej – kanadyjskiej jednostki.

Ćwiczenie z wieloma niewiadomymi

Kolejny etap to działania w terenie. Żołnierze będą musieli udowodnić, że są przygotowani do działań bojowych, jakie mogą ich czekać na prawdziwym polu walki.

Jak zapewnia dowódca pułku, to trwające zarówno w dzień, jak i w nocy ćwiczenie nie będzie rutynowe. Artylerzyści i logistycy nie będą wiedzieli, co może ich czekać za chwilę, jakie padną rozkazy, jakie rejony rozmieszczenia będą musieli zająć, kiedy trzeba będzie otworzyć ogień i do jakich celów.

– Podczas zajęć zawsze wprowadzamy coś nowego. Może to być przydzielenie do ćwiczącego pododdziału nowego sprzętu, który dywizjon musi umiejętnie i efektywnie wykorzystać lub innym razem może to być zmiana rozkazów w trakcie największego nasilenia działań – mówi płk Wiśniewski.

Wyjaśnia, że możliwa jest także sytuacja, w której kierownik ćwiczenia nakaże nieszablonowe przeprowadzenie określonego epizodu walki. Dowódcy wraz z ćwiczącym pododdziałem muszą się wówczas szybko uporać z niespodziewaną trudnością.

Załogi „Goździków” z dywizjonu ćwiczyły niedawno strzelanie bojowe na poligonie w Wędrzynie. Jednak ze względów na jego wielkość, ogień mógł być prowadzony zaledwie na odległość około 7 kilometrów. Poligon drawski stwarza artylerzystom większe możliwości – będą mogli prowadzić ogień o zasięgu kilkunastu kilometrów. Jak tłumaczy płk Wiśniewski, ma to bardzo duże znaczenie. – Przy dwukrotnie większej odległości potrzebna jest maksymalna precyzja określenia danych do strzelania. Minimalny błąd w określeniu i wprowadzeniu nastaw powoduje na dużych odległościach znacznie większe uchylenia toru lotu pocisku, a w konsekwencji zmniejsza celność trafień.

Trudny sprawdzian logistyków

Jedną z głównych ról mają do odegrania na poligonie logistycy pułku, którzy rozpoczęli zajęcia poligonowe jako pierwsi, planując zaopatrzenie, uzgadniając sposoby transportu wojska koleją i po drogach. Zakończą je również jako ostatni, rozliczając zużyte paliwa, amunicję i inne materiałów. Bez nich pododdziały ogniowe nie mogłyby funkcjonować. Załogi haubic byłyby bezużyteczne bez paliwa i amunicji, a żołnierze nie wytrzymaliby długo w terenie bez żywności, możliwości zakwaterowania i odpowiednich warunków socjalnych.

Podczas trzydobowych ćwiczeń, gdy wszystkie pododdziały z obozowiska wyjadą w teren, logistycy przejdą najtrudniejszy sprawdzian. Skończy się żywienie żołnierzy w warunkach stacjonarnych i zacznie się gotowanie, dowóz oraz wydawanie posiłków w terenie. W lasach stworzone zostaną miejsca zbiórki uszkodzonego sprzętu, a w nich warsztaty, w których mechanicy zajmą się przywracaniem jego sprawność. Logistycy stworzą pułkowy punkt zaopatrywania, gdzie dostarczane będą wszelkie zapasy amunicji, paliw, części zamiennych i innych materiałów i z niego bezdrożami nastąpi ich dystrybucja do pododdziałów.

Podczas ćwiczeń sprawdzana jest operatywność logistyków, którzy muszą zmierzyć się z różnymi dodatkowymi utrudnieniami. Na przykład niektóre sprawne pojazdy uznaje się za uszkodzone i przeznaczone do ewakuacji. Podobnie wyłącza się z użytkowania część dróg pod pozorem ich zaminowania. Pozostaje więc poruszać się po tych znacznie gorszych i trudniejszych do przejechania. – Nie trzeba tłumaczyć, że w czasie trudnych warunków pogodowych, przy padającym deszczu lub śniegu, przy temperaturach spadających nocą poniżej zera wykonywanie tych wszystkich czynności nie jest łatwe – mówi ppłk Leszek Drzazga, dowódca batalionu logistycznego. Dodaje jednak, że w batalionie ma zespół doskonałych i doświadczonych fachowców, którym ufa i jest przekonany, że w czasie ćwiczeń będą w stanie wykonać nawet najtrudniejsze zadania.

Szkolenie żołnierzy 5 Lubuskiego Pułku Artylerii z Sulechowa na poligonie w Drawsku Pomorskim zakończy się 4 marca.