Gdy padałam ze zmęczenia, coś w środku krzyczało: Rozworowska i tym razem to zrobisz! Podnieś się i do przodu! – pisze szer. Julia Rozworowska-Wolańska, żołnierz 8 Kujawsko-Pomorskiej Brygady Obrony Terytorialnej. Jej praca wygrała konkurs Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej na wspomnienia z 16-dniowego szkolenia podstawowego.

Żołnierzem możesz się stać, nie musisz się nim urodzić!

dla Krzysia i Michała

Po co mi to było?

– Dobrze panią widzieć, pani dyrektor! Zaraz zrobię dla pani kawę w tym pani ulubionym kubku – powiedziała asystentka zaraz po moim powrocie z 16-tki. Spojrzałam na to swoje „dyrektorskie biurko” i kawę w białej, zgrabnej filiżance. Smakowała inaczej niż dotychczas.

Pomiędzy dyrektorskim biurkiem a wojskową pryczą

Duma z przysięgi złożonej na sztandar do tej pory powoduje mieszankę uczuć. Uśmiecham się najpiękniejszym uśmiechem, który mam tylko dla najbliższych, i bez wstydu uwalniam łzy w większych niż zwykle oczach. Czas pokazał, że musiałam bronić kilka razy cywilne, życiowe Westerplatte, aby móc z dumą powiedzieć: Ja żołnierz Wojska Polskiego, przysięgam krwi własnej ni życia nie szczędzić!

Po szkoleniu wróciłam z podejrzeniem złamania zmęczeniowego w lewej stopie, posiniaczonymi nogami, bardzo naganną fryzurą, brudnymi paznokciami i przeświadczeniem, że na przysiędze mogłam maszerować „nie na misia”, że mogło być lepiej. Nie wszystko wyszło tak, jak bym chciała. Bieg na 3 kilometry wypadałoby dopracować, strzały do celu ruchomego również. Ładowanie magazynka to nie jest moja najmocniejsza strona, nigdy tego wcześniej nie robiłam. Po przeciągnięciu skrzyni z amunicją prawie się popłakałam i wyzionęłam ducha, ale dałam radę. Pętlę taktyczną zaliczyłam bez słowa sprzeciwu. Przy każdym pytaniu: Jak ci idzie, czy ci pomóc? odpowiadałam: Jest w porządku!

Czy zawsze dawałam radę?

Nie! Było mi piekielnie ciężko. Z jednej strony czułam się fatalnie. Zostawiłam przecież w domu męża i buntowniczego nastolatka po ciężkich życiowych doświadczeniach. Biuro powierzyłam asystentce. Oczami wyobraźni widziałam ogrom niezałatwionych spraw, które od zawsze były tylko moimi obowiązkami. Z drugiej strony, gdy padałam z fizycznego zmęczenia, coś w środku krzyczało: Rozworowska i tym razem to zrobisz! Podnieś się i do przodu. Za każdym razem „to coś w środku” było jak dłoń kogoś, kto cię podnosi, gdy upadasz.

Mam niespełna 160 cm wzrostu i ważę odrobinę więcej niż worek kartofli. Sporty wszelkie uprawiałam raczej z doskoku. Zawsze były ważniejsze sprawy: mąż, praca, dziecko, życiowe poligony i osobiste bitwy. Uparłam się, aby założyć mundur. Kiedyś nawet odgrażałam się, że całą swoją kolekcję 12 cm szpilek i pół szafy garsonek oddam za chwilę w mundurze. Spełniło się. Nie musiałam nikomu nic oddawać. Od tamtej chwili już nic nie jest jednak takie samo.

Swoje poczucie służby czy misji zauważyłam już kilka lat wcześniej. Moja przełożona, próbując zmotywować mnie do aktywniejszej sprzedaży i realizacji założonych planów finansowych korporacji, stwierdziła, że mam największy potencjał w obsłudze klientów w oddziale. Jeśli tylko zmienię myślenie, będę zarabiała kwoty z czterema zerami na końcu. Spłynęło to po mnie. Męczyłyśmy się ze sobą – magiczny trójkąt: korporacja, moja dyrektor i ja – jeszcze przez kilka lat (klienta w tym układzie nie było wcale). Obecnie przekorny los spowodował, że od ponad dwóch lat to ja pełnię funkcję dyrektora biura. Organizuję ważne wydarzenia, otaczam się VIP-ami, ludźmi z pierwszych stron lokalnych, a czasami nawet ogólnopolskich stron gazet. Jestem dla nich: Panią Dyrektor. I wydawałoby się, że stanowisko i otoczenie zepsują mnie, że nie będę potrafiła sobie poradzić z hierarchią. Że będę gwiazdorzyć i wymagać, aby ktoś za mnie niósł plecak, bo tak dotychczas było.

Przez szesnaście dni byłam nawet nie szeregowym, a kimś, kto mocno chciał nim być. Oddawałam honor starszym stopniem – nie zawsze umiejętnie. Przez pierwsze 74 godziny uczyłam się, do którego plutonu należę i do jakiej drużyny. Szukałam punktów odniesienia na twarzach innych, ale wszyscy wyglądali tak samo. Myliłam miejsca zbiórek i godziny apeli. Przecież „zmiany świadczą o ciągłości dowodzenia”. Instruktorzy, którzy nie zdali matury, byli dla mnie guru i profesorami wiedzy tajemnej. Licealistka śpiąca na pryczy obok, która mogłaby być moją córką, była dla mnie koleżanką, za którą czułam się odpowiedzialna. Dziewczyny, które parzyły dla mnie theraflu po to, abym się nie rozłożyła, jedyną, prawdziwą rodziną.

Szyfr potajemnie ustalony z synkiem, którym zawsze po obudzeniu nadawałam wiadomości, pozwalał na utrzymywanie łączności z rodziną. Co oznacza „KK” na zawsze pozostanie tylko naszą tajemnicą.

Co zmieniło się po szkoleniu?

Zmieniło się wszystko! Kiedy odbieram tysiąc piąty telefon w ciągu dnia, tęsknię do plecaka i pętli, tęsknię nawet do skrzyni z amunicją. Tęsknię do normalności, którą złośliwi nazywają brakiem logiki. Tęsknię do równości i wzajemnej pomocy.

Wiem, że tu, gdzie teraz jestem, panują zupełnie inne zasady. Nie są ani gorsze, ani lepsze. Po prostu są różne. Kawa zbożowa z cukrem w plastikowym kubku smakuje jak ta podana w ulubionej filiżance.

Doświadczenie wojskowej pryczy zmieniło mój punkt widzenia. Dziś na dyrektorskie biurko patrzę inaczej. Wiem, że to taki sam mebel jak ława w stołówce – mebel, a nie powód do dumy.

Dumna jestem z siebie, wiem, że mam „żołnierskie serce”, prostotę języka i ogromny szacunek dla innych. Mam braci i siostry w służbie w toruńskiej kompanii. W pracy zaś mam klientów i petentów. Co z moimi ludzkimi niedoskonałościami? Chcieć to móc. Obecnie dopracowuję i bieg, i strzelanie. Zaleczyłam to dziwne złamanie, które według mnie złamaniem wcale nie było. Po dwóch tygodniach oddałam kule i znowu założyłam mundur, który zobowiązuje.

Żołnierzem jesteś przecież przez cały czas, a nie tylko dwa dni w miesiącu.