Arrow PRO waży zaledwie 340 g i był najmniejszym modelem na międzynarodowych zawodach Aero Design w Stanach Zjednoczonych. Samolot skonstruowany przez studentów Szkoły Orląt zdobył drugie miejsce w klasie micro. Jury doceniło też drugi z modeli Polaków, którzy w finale pokonali ekipę gospodarzy oraz drużyny m.in. z Indii i Meksyku.


Fort Worth w amerykańskim stanie Teksas. To tu od kilku lat są organizowane modelarskie zawody dla studentów uczelni technicznych z całego świata. Warunkiem udziału jest skonstruowanie zdalnie sterowanego modelu samolotu, który nie tylko uniesie się w powietrze i pokona określoną trasę, ale zrobi to z jak największym ciężarem na „pokładzie”.

W tym roku do rywalizacji stanęły 34 zespoły z całego świata, wśród nich drużyna sześciu studentów Wydziału Lotnictwa Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych. Wszyscy należą do Koła Młodych Konstruktorów działającego przy Szkole Orląt. W konkursie startowali już po raz piąty.

Wojciech Lorenc, Krzysztof Figur, Paweł Mietecki, Krzysztof Mucha, Adrian Szymański i Paweł Pasek nad swoimi modelami pracowali od grudnia ubiegłego roku. – Tu nie ma miejsca na błędy. Regulamin zawodów określa bowiem parametry modeli, narzuca ograniczenia związane z rozmiarem, materiałami, z których mają być wykonane, czy rodzajem napędu – opowiada Wojciech Lorenc.


W tym roku zadanie zostało dodatkowo utrudnione, bo w modelach klasy regular – najbardziej prestiżowej – organizatorzy wprowadzili obowiązek zastosowania słabszych silników elektrycznych, zamiast stosowanych dotychczas spalinowych. – Mniejsza moc silnika sprawiła, że musieliśmy, na przykład, zmniejszyć masę całego modelu, zachowując jego wytrzymałość. O ile w latach poprzednich poprawialiśmy znaną nam już konstrukcję, o tyle w tym roku musieliśmy zmienić sposoby projektowania modeli – przyznaje płk Adam Wetoszka, opiekun Koła Młodych Konstruktorów.

Studentom udało się w tym roku poprawić aerodynamikę, wytrzymałość i mobilność modeli, zmniejszyli też ich masę. – W przypadku modelu klasy regular całe skrzydło miało obrys o eliptycznej krawędzi natarcia z prostą krawędzią spływu, dzięki czemu stało się bardziej doskonałe. Z kolei w samolocie klasy micro zrezygnowaliśmy z lotek na skrzydłach na rzecz tzw. uszu [końcówka skrzydła podniesiona ku górze – przyp. red.], które zapewniają dużą samostateczność modelu – wyjaśnia Krzysztof Figur.

Za ocean zabrali w sumie cztery skonstruowane przez siebie modele: regulara i micro (dwa startujące w zawodach i dwa zapasowe). Ten pierwszy większy to Arrow z dwuipółmetrową rozpiętością skrzydeł, kadłubem zbudowanym ze sklejki lotniczej i sklejkowo-sosnowymi skrzydłami. Waży 3 kg i może lecieć z maksymalną prędkością 80 km/h. Mniejszy Arrow PRO był budowany z włókien węglowych oraz styroduru. Ma skrzydła o rozpiętości 1,2 m, waży 340 g. Na zawodach był najmniejszym tego typu modelem.


Zanim rozpoczęła się praktyczna część konkursu, każda z ekip musiała zaprezentować swoją pracę. Jurorzy oceniali między innymi konstrukcję modeli, zgodność wykonania z raportem technicznym oraz regulaminem. – To niełatwe zadanie, bo sędziami są inżynierowie, którzy są także ekspertami w takich firmach. jak Lockheed Martin czy Boening. Zadawali nam wnikliwe pytania dotyczące aerodynamiki i projektowania stateczników. Nasza prezentacja trwała prawie 50 min, podczas gdy regulamin przewiduje maksymalnie pół godziny – opowiada Wojciech Lorenc.

W drugim i trzecim dniu zawodów odbyły się konkurencje „lotne”. To najbardziej widowiskowa część konkursu, ale i największe wyzwanie dla jego uczestników. Każdy z modeli startował pięć razy, z coraz większym obciążeniem. W tym czasie „piloci” na ziemi musieli działać bardzo precyzyjnie. Zbyt szybkie podejście do lądowania mogło zakończyć się uszkodzeniem samolotu i zgubieniem jakieś części. Wtedy lot nie zostałby zaliczony. – O ile na początku startowaliśmy ze zmiennym szczęściem, mieliśmy, na przykład, kłopoty z podwoziem, o tyle w ostatnich lotach poszło nam koncertowo – mówi Wojciech Lorenc.


W ostatniej rundzie lotów micro, podczas bardzo wietrznej pogody, niemal wszystkie modele ekip startujących przed Polakami spadały. – Nasza mała Strzała świetnie poradziła sobie z wiatrem. Z powodzeniem udało nam się ją opanować i przyziemić. Z kolei regular w ostatnim locie spisał się bardzo dobrze, unosząc i bezpiecznie lądując z masą 7,6 kg. Gdyby lot trwał dłużej, mogłoby nie wystarczyć mu sił na walkę z wiatrem – opowiada Lorenc.

Dobry start w ostatnich rundach zagwarantował studentom z Dęblina podium. Ostatecznie zdobyli: 2 miejsce w klasie micro za stosunek podniesionej masy do masy własnej modelu i 3 miejsce w klasie regular za podniesiony dodatkowy ciężar. Ponadto Polacy wywalczyli 2 miejsce w klasie micro za wykonanie i przedstawienie prezentacji ustnej.

– Z każdym rokiem nabieramy coraz więcej doświadczenia i podnosimy sobie poprzeczkę. Obroniliśmy pozycję w klasie micro z poprzedniego roku, a w przypadku regular uzyskaliśmy najlepszy jak dotąd wynik. Będziemy pracować tak, by za rok sukces był jeszcze większy – mówi płk Wetoszka.


Nagrodzeni konstruktorzy niebawem kończą naukę w Dęblinie. Już teraz przygotowują swoich następców, którzy będą reprezentować Szkołę Orląt na kolejnych zawodach.

Koszt wykonania czterech modeli to około 20 tysięcy złotych. Studentów finansowo wsparli: Wyższa Szkoła Oficerska Sił Powietrznych w Dęblinie oraz sponsorzy – Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych oraz firmy Carbon Center i sklep-modelarski.eu.

Zawody AeroDesign, w których biorą udział studenci z całego świata, rozgrywane są od 1986 roku w USA. Ich organizatorami są Lockhead Martin oraz Stowarzyszenie Inżynierów Transportu (Society of Automotive Engineers –SAE). W tegorocznej edycji konkursu oprócz ekipy z Dęblina brały udział także reprezentacje Politechniki Wrocławskiej.