Przez lata reprezentowali polskie Siły Powietrzne na krajowych i międzynarodowych pokazach lotniczych. Teraz odchodzą do cywila. Koledzy z zespołu akrobacyjnego ,,Biało-Czerwone Iskry" pożegnali swojego dowódcę mjr Tomasza Łukaszczuka i ppłk Dariusza Karwowskiego, który w „Iskrach” latał 11 lat.
„Biało-Czerwone Iskry” to wizytówka polskich Sił Powietrznych. Zespół reprezentował armię podczas oficjalnych państwowych uroczystości i pokazów lotniczych w Polsce, ale też za granicą, m.in. w Niemczech, Rosji, czy na Litwie. Ostatnio w „Iskrach” latało sześciu pilotów.
Na początku września zespół pojawił się w Berlinie, gdzie uświetnił Międzynarodowe Targi Lotnicze ILA 2012. Podczas ceremonii otwarcia wykonał przelot ze smugaczami w barwach polskiej flagi narodowej. Pilotów oklaskiwali między innymi kanclerz Niemiec Angela Merkel i wicepremier polskiego rządu Waldemar Pawlak. Dla niektórych członków „Iskier” to był ostatni wspólny lot. Z zespołem pożegna się dwóch pilotów. Jego szef mjr Tomasz Łukaszczuk i ppłk Dariusza Karwowskiego. – To były wspaniałe lata. Ale kiedyś trzeba powiedzieć sobie „dosyć” – mówią zgodnie.
Mjr Łukaszczuk to pilot z najdłuższym – 19-letnim stażem. Z zespołem akrobacyjnym jest związany od 1993 roku. – Zacząłem pięć lat po promocji – wspomina. – Ówczesny prezydent Lech Wałęsa zażyczył sobie, aby w czasie obchodów Święta Konstytucji 3. Maja nad Warszawą przeleciały samoloty, zostawiając biało-czerwone smugi – opowiada major.To wtedy „Iskry” po raz pierwszy pojawiły się na niebie tworząc ten charakterystyczny dla siebie znak. – Od tego momentu zespół zaczął się rozwijać. Dołączyli do niego kolejni piloci, grupa wzbogaciła się też o nowe maszyny. A ja dostałem propozycję, wstąpienia do Iskier, której nie wypadało odrzucić – mówi mjr Łukaszczuk.
Brał udział w imprezach zarówno w kraju, jak i za granicą. – Każdy pokaz to odrębna historia – przyznaje mjr Łukaszczuk. Najlepiej jednak pamięta karkołomny wyczyn, który poprzedził prestiżowe pokazy lotnicze w brytyjskim Fairford.
– Było to w 1995 roku. Wybraliśmy się do Anglii w dziesięć Iskier. Prowadził nas transportowy AN-26. Mieliśmy łączność tylko między sobą i z nim. A to oznacza, że byliśmy właściwie głusi - opowiada pilot. – AN-26 leciał bardzo powoli. My mając znacznie szybsze samoloty, musieliśmy trzymać szyk. Kiedy przebijaliśmy się przez chmury, widoczność spadała do czterech-pięciu metrów. Nagle okazało się, że jedna Iskra zniknęła. Tragedia! Byliśmy naprawdę o krok od katastrofy. Na szczęście ktoś wpadł na pomysł, by zagubiona Iskra puściła smugacz. Udało nam się ją przechwycić i szczęśliwie dolecieć do Anglii. Naprawdę wymagało to sporych umiejętności – dodaje.
– O tym, że zostanę pilotem wiedziałem chyba od urodzenia – mówi ppłk Dariusz Karwowski, drugi z opuszczających zespół pilotów. Choć przyznaje, że miał chwilę wątpliwości. – To było w przedszkolu, gdy przyszła mi do głowy myśl, że przecież mogę się zabić – mówi ze śmiechem. – Ale w sumie nie miałem wyjścia. Ojciec był związany z Centrum Szkolenia Lotniczego, a nad wioską, gdzie się wychowywałem, stale przelatywały samoloty – dodaje.
Za sterami wojskowych maszyn zasiadał przez 25 lat. Na co dzień jest dowódcą 48 eskadry lotniczej. W „Iskrach” lata od 2001 roku. Swój ostatni lot w zespole wykona 22 listopada, dokładnie w rocznicę promocji.
– Kiedy człowiek wzbija się w powietrze, ogląda świat z innej perspektywy, zyskuje pewność, że było warto – przekonuje ppłk Karwowski. Na razie nie chce zdradzić, jakie ma plany na przyszłość. Podobnie, jak mjr Łukaszczuk. – Żeby nie zapeszyć – tłumaczy.
Choć „Biało-Czerwone Iskry” opuści dwóch bardzo doświadczonych pilotów, to zespół nadal będzie działał. – Teraz naszym głównym celem jest przyszłoroczny Air Show w Radomiu – zapowiada mjr Tomasz Czerwiński, obecny dowódca zespołu.
Historia „Iskier” sięga lat 60-tych. Zespół kontynuuje działalność grupy „Rombik”, która w 1969 roku została utworzona w 60 Lotniczym Pułku Szkolnym w Radomiu. W „Bombiku” latały cztery samoloty TS-11 Iskra. W 1991 roku nazwa grupy została zmieniona na „Zespół Akrobacyjny Iskry”, zaś samoloty przemalowano na narodowe barwy. Wkrótce liczba maszyn biorących udział w pokazach zwiększyła się z czterech do dziewięciu. Dwanaście lat temu zespół przeniósł się z Radomia do 1 Ośrodka Szkolenia Lotniczego w Dęblinie. Na co dzień jego członkowie wykorzystują swoje doświadczenie jako piloci instruktorzy Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych.
autor zdjęć: Mariusz Adamski; Archiwum 41 BLSz
komentarze