moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

 
Selekcja do JWK: szczęśliwa dziesiątka

Najpierw instruktorzy sprawdzają w górach ich kondycję i odporność psychiczną. Mimo skrajnego zmęczenia muszą maszerować w bardzo szybkim tempie, pokonywać rzeki, wspinać się na skały. Tych, którzy przejdą sprawdzian w Sudetach, czeka jeszcze test współdziałania w grupie. Ostatnią selekcję do Jednostki Wojskowej Komandosów zaliczyło 10 kandydatów, 19 wróciło do domu.

Sudety. W wyznaczonym miejscu, na zbiórce w niedzielne popołudnie zameldowało się 29 kandydatów. To osoby, które przeszły pierwszy etap selekcji w Lublińcu, czyli zdały egzamin z wychowania fizycznego i testy psychologiczne. – Byli niepewni tego, co ich czeka, ale przyjechali w góry, by walczyć o swoje marzenia – mówi „Mixu”, zastępca kierownika selekcji do Jednostki Wojskowej Komandosów, były operator i instruktor. Jak na każdej selekcji do jednostek specjalnych, tak i w czasie sprawdzianu do JWK, nie liczyły się stopnie wojskowe kandydatów, ani ich doświadczenie zawodowe. Wszyscy byli tu równi, dostali numer i to był ich jedyny identyfikator. – Do gry terenowej w górach podeszli szeregowi, podoficerowie i oficerowie z różnych jednostek wojskowych, podchorąży akademii wojskowej, mieliśmy też policjantów, pograniczników i strażników więziennych. Ale ich zawodowe doświadczenie nie ma dla nas żadnego znaczenia. Każdy musi dać z siebie wszystko, bo inaczej odpadnie – wyjaśnia „Mixu”. 

 

REKLAMA

Pobudka!

Już na początku odpadło dwóch kandydatów. Nie przywieźli ze sobą zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwskazań do wzmożonego wysiłku fizycznego. – Takie są zasady i oni dobrze o tym wiedzieli. Szybko powiedzieliśmy sobie do widzenia. Trudno, mogą podejść do selekcji ponownie, każdy ma trzy szanse – mówi komandos.

Na rozgrzewkę kandydaci dostali kilka ćwiczeń – pompek, przysiadów, podbiegów po górskich szlakach. Potem musieli wypakować plecaki, by instruktorzy sprawdzili czy ekwipunek, który przywieźli w góry, jest zgodny z wyposażeniem regulaminowym. Po zachodzie słońca przyszedł czas na odpoczynek. – Tylko udało nam się przysnąć, od razu była ostra pobudka. Musieliśmy jak najszybciej zebrać swoje rzeczy i stanąć do zbiórki – opowiada „trzynastka”. Instruktorzy wyjaśniają, że celowo nie pozwalali im odpocząć. – Kazaliśmy im się spakować, rozpakować, przenieść z jednego miejsca w drugie. Chcieliśmy zaburzyć ich rytm i zmęczyć – mówi „Kris”, operator JWK.

Po nieprzespanej nocy, o 6 rano już byli na zbiórce, a następnie razem z instruktorami ruszyli w góry. – Był ogień! Instruktorzy narzucili mordercze tempo – mówi „trzynastka”. Ma 31 lat, w marcu skończył służbę w Legii Cudzoziemskiej, gdzie był ratownikiem pola walki. – Chciałem się przekonać, czy legendy o Legii są prawdziwe, dlatego postanowiłem spróbować. Sprawdziłem się, ale postanowiłem wrócić do marzeń o służbie w polskich jednostkach specjalnych – opowiada.

Już po godzinie marszu odpadł pierwszy z kandydatów, a w ciągu pięciu następnych godzin zrezygnowało kolejnych dziesięciu. Sporo. – Tempo było takie jak na każdej selekcji, po prostu mieliśmy słabszą grupę – przyznaje „Mixu”. – Poza tym, że byli nieprzygotowani fizycznie, to mieli też źle dobrany sprzęt, np. za ciężkie plecaki – dodaje. – Szedłem z tyłu, za grupą. Jak widziałem, że ktoś słabnie, zaczyna odstawać, to pytałem, czy nie chce zrezygnować. Mówiłem, żeby się nie męczył, odpoczął. Jeśli gość myśli rozsądnie, to zbierze się w sobie, dołączy do grupy i wytrzyma to tempo. Jeśli idzie z opuszczoną głową i jest coraz dalej od pozostałych, to nic już z jego selekcji nie będzie – mówi instruktor.

W górę

Po marszu mieli chwilę na regenerację, a potem czekało ich kolejne zadanie: przeprawa wodna. Za pomocą zawieszonej nad strumieniem liny (szerokość przeprawy w tym miejscu ma ok. 20 metrów) musieli przedostać się na drugi brzeg. Kiedy jeden przeprawiał się przez wodę, pozostali kandydaci czekali w innym miejscu i nie mogli oglądać działań kolegi. – Nie chcieliśmy, by ci, którzy rozpoczynają zadanie później, mieli łatwiej, bo podpatrzą dobre rozwiązania kolegów – mówi jeden z instruktorów. Komandosi wyjaśniają, że zadanie nie było trudne, ale wymagało sprytu. Kandydaci musieli np. zabezpieczyć odpowiednio swój plecak, bo nie mogą chodzić w mokrych ubraniach i spać w mokrym śpiworze.

– To był długi dzień. Po marszu i przeprawie mieliśmy już dość. A tu znowu instruktorzy zabrali nas w góry. Na szczycie mieliśmy kilka godzin, żeby odpocząć. Ale i tym razem nikt się nie wyspał – opowiada jeden z uczestników selekcji.

Rankiem czekały ich kolejne wyzwania. Tym razem test z umiejętności nawigowania w terenie i czytania mapy. Kandydaci maszerowali po górach sami, bez instruktorów. Poruszali się wyznaczonymi szlakami i musieli meldować się w wyznaczonych punktach. Trzech nie poradziło sobie z tym zadaniem i pożegnało się z selekcją.

Dzień kończyły zajęcia z technik linowych. – Musieliśmy sprawdzić kandydatów w działaniach na wysokościach. Wchodzili po drabince speleo, zjeżdżali tyrolką – opowiada „Mixu”. – Podczas jednego z zadań, musieli odbić się od skały i skoczyć w dół. Trzeba mieć odwagę, aby bezwładnie spadać kilka metrów. Oczywiście byli asekurowani, ale liczyła się decyzja: skoczy czy nie skoczy – dodaje.

W zespole siła

– Co będę wspominać najdłużej? – zamyśla się 37-latek, strażnik graniczny. – Maraton – przyznaje. To było ostatnie zadanie w górach. Poruszali się po trasie ułożonej w pętlę. Nie wiedzieli, ile kilometrów mierzy pętla, ile razy pokonają ten dystans, ani ile czasu będą szli. Ci, którzy okrążenie wykonali jako pierwsi mogli odpoczywać najdłużej, bo kolejna runda zaczynała się, gdy do wyznaczonego punktu dotarł ostatni z kandydatów. – To moja druga selekcja. Próbowałem już wiosną, ale wtedy odpadłem po pierwszym dniu. Postanowiłem, że zrobię wszystko, aby tym razem osiągnąć sukces. Pół roku przygotowań, nie mogłem odpaść – opowiada pogranicznik. Selekcję ukończył.

Etap górski zaliczyło 10 kandydatów. I to oni późnym popołudniem wsiedli na pakę wojskowej ciężarówki i pokonali kilkaset kilometrów, by w zupełnie innym miejscu podejść do drugiej fazy gry terenowej. Na miejsce dotarli po godzinie 22. Zziębnięci, brudni, zmęczeni i głodni, nie mieli czasu na sen. Od razu dostali kolejne zadanie. Dwie ważące kilkadziesiąt kilogramów skrzynki amunicji przenieśli do wskazanego punktu. – Byliśmy zmęczeni, w nogach ponad 100 kilometrów, a instruktorzy cisnęli dalej – mówi numer „dwadzieścia pięć”. To absolwent kursu JATA, szkolą się na nim cywile, którzy marzą o wojskach specjalnych. – Bolą mnie nogi, ale za to głowa jest silna, a to jest tu najważniejsze. Krok po kroku realizuję swój cel, bo chcę zostać operatorem, być może JTAC-iem (żołnierz, który naprowadza środki powietrzne na cele naziemne – przyp. red.). Nie ma mowy o porażce – mówi.

Bez maski widać więcej

Każdy ruch kandydatów obserwowali instruktorzy. Tym razem oceniali, jak radzą sobie w grupie, czy potrafią współdziałać, czy są indywidualistami. – Nie potrzebujemy solistów. W JWK jest miejsce tylko dla tych, którzy współpracują z innymi – mówi st. chor. sztab. Adam Kraszewski, podoficer z dowództwa JWK. Instruktorzy mieli wyłapać mocne i słabe strony kandydatów, sprawdzić, w jaki sposób odnoszą się do siebie w czasie wykonywania zadań, czy np. podczas wysiłku nie są agresywni.

Na tym etapie selekcji wszyscy ochotnicy byli umundurowani. Każdy nosił ze sobą gumową broń, której nie mógł nawet na chwilę zostawić. – W ten sposób można ocenić ich obowiązkowość, pamięć i koncentrację, czy przy skrajnym zmęczeniu potrafią myśleć – mówi instruktor. Za gapiostwo, zgubienie numerka, nieregulaminowe zachowanie czy złą pracę w zespole kandydaci otrzymywali punkty karne. Jeden był ostrzeżeniem, drugi kończył selekcję.

Co jeszcze czekało kandydatów na komandosów? Musieli np. na podstawie współrzędnych odnaleźć w terenie wskazany przez instruktorów punkt. Tam czekał na nich ważący wiele kilogramów balast, który trzeba było przenieść kilka kilometrów. Ponadto biegali na czas, pokonywali pętlę taktyczną, mieli także rozmowy z instruktorami. – Po tylu dniach są już tak zmęczeni, że spadają z nich wszystkie maski. Nie mają siły udawać, a my zadając im proste pytania dotyczące ich życia czy motywacji do służby, możemy ich lepiej poznać – przyznaje instruktor.

Selekcję zakończyło 10 kandydatów. Każdy odebrał gratulacje od dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów.

Magdalena Kowalska-Sendek

autor zdjęć: Daniel Dmitriew/JWK

dodaj komentarz

komentarze

~Dawidk4071
1572284940
pozdro dla chłopaka z Legi cudzoziemskiej sam sie wybieram niedługo licze na dostanie sie do GCP.
52-69-1B-25
~maciej
1572245220
Wiedzieli , ze potrzeba takich badań? Gdyby wiedzieli to by raczej nie jechali na selekcje bez. Jw źle ich poinformowała i tyle w temacie ;)
37-D2-FF-8D

PESCO z polskim projektem
 
Nowelizacja ustawy o weteranach w Sejmie
Jakie podwyżki dla żołnierzy?
Wojsko wchodzi w kadr
Tyraliera terytorialsów
GROM na kursie działań specjalnych
Minister Błaszczak nadal szefem resortu obrony
Żołnierze w drodze na misję w Libanie
LITPOLUKRBRIG na Rapid Trident
Sukces polskich żołnierzy na igrzyskach w Wuhan
Eksperyment z przywództwa
Jani, Miraculously Saved
Wojsko na Biegu Niepodległości
Jak Polacy wyzwalali Bredę
Plan modernizacji marynarki wojennej
Szpadzistki wygrały turniej o Puchar Świata w Tallinie
Żołnierze z „Błękitnej Brygady” w błękitnych beretach
Wielonarodowy Korpus ćwiczył dowodzenie
Nowy wiceminister w MON
„Sophia” – certyfikacja zaliczona!
Muzeum w Żaganiu pomaga Spielbergowi
Piotr Naimski: w 2022 roku Polska uniezależni się od rosyjskiego gazu
Nowi generałowie Wojska Polskiego
W Brukseli o sytuacji w Syrii i na wschodniej flance NATO
Plany modernizacji wojsk lądowych, część III
KRS Formoza zachęca mężczyzn do badań
Wyzwania polskiej fotoniki
Spotkanie szefa MON z doradcą prezydenta USA
101 lat Niepodległej!
Klasy wojskowe po nowemu
Zmiany emerytalne dla żołnierzy
Codziennie składamy legunom raport
Plan modernizacji technicznej – lotnictwo
Polscy lekkoatleci pokazali moc
Niechciany traktat
Mariusz Błaszczak prawdopodobnie pozostanie na czele MON
Symbol zaklęty w dacie
ORP „Ślązak” gotowy do służby
Black Jack ściąga do Polski
Wołyńskie lwie serca
Thin Blue Line
Korpus podoficerów – tu zajdą zmiany
T-72 strzelają na poligonie
Runda jesienna ligi piłkarskiej zakończona
Polacy świętowali niepodległość
Mroczne serce okupowanej Europy
Doktorant WAT stypendystą Fulbrighta
Awanse na 11 listopada
Razem się szkolą, razem walczą
Logistycy w akcji
68W Means Lifesaver
Akcja „Niepodległą mamy we krwi” na finiszu
Nowa spółka lotnicza PGZ
Obrona bez polityki
Sierż. Artur Pelo po raz czwarty zwycięzcą Ćwierćmaratonu Komandosa
Kto nie będzie rozmawiał z Ławrowem, będzie rozmawiał z Szojgu
Awanse generalskie dla dziewięciu oficerów
Złoto i srebro maratończyków na zakończenie igrzysk
Ministrowie obrony NATO o sytuacji w Syrii
Polska pomoże Ukrainie walczyć z PTSD
Szykują się zmiany w wojskowych emeryturach
Wiceprezydent USA o Polsce: jesteśmy rodziną
Podaruj upominek kombatantowi

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Inspektorat Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO