moja polska zbrojna
Od 25 maja 2018 r. obowiązuje w Polsce Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane także RODO).

W związku z powyższym przygotowaliśmy dla Państwa informacje dotyczące przetwarzania przez Wojskowy Instytut Wydawniczy Państwa danych osobowych. Prosimy o zapoznanie się z nimi: Polityka przetwarzania danych.

Prosimy o zaakceptowanie warunków przetwarzania danych osobowych przez Wojskowych Instytut Wydawniczy – Akceptuję

 
Piloci z Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej

Porównanie służby w lotnictwie zwalczania okrętów podwodnych do służby w lotnictwie ratowniczym to jakby zestawić szachy z boksem. Zupełnie różne dyscypliny, a jednak każda wymaga fachowej wiedzy i serca – mówi kpt. pil. Dariusz Sionkowski. Tak jak dwóch innych pilotów morskich, świętował niedawno rekordową liczbę godzin spędzonych za sterami maszyny.


– Od kiedy tylko pamiętam, zamierzałem zostać pilotem morskim – mówi kpt. pil. Arkadiusz Kaczmarek, który zasiada za sterami ratowniczej Anakondy. – Dorastałem w Darłówku, mój ojciec był tam inżynierem latającym w załodze śmigłowca, a ja cały czas się kręciłem wokół jednostki. Kiedy przyszła więc pora na studia, wybór wydawał się oczywisty: Dęblin – wspomina oficer. W Szkole Orląt nie było kierunku związanego ze śmigłowcami, dlatego też pierwsze szlify zdobywał w kabinie samolotów TS-11 Iskra i Zlin-42. – Trochę mnie kusiło, żeby pójść w tę stronę, ale w Gdyni, gdzie bardzo chciałem służyć, nie było wolnych etatów w załodze odrzutowca MiG-21. I tak wróciłem do starej pasji, czyli śmigłowców – opowiada. W 1993 roku, jako młody porucznik trafił do 18 Eskadry Lotnictwa Ratowniczo-Łącznikowego. Potem pilotował m.in. śmigłowce transportowe, by w końcu zostać dowódcą załogi ratowniczej Anakondy. Od 16 lat pełni dyżury w krajowym systemie ratownictwa morskiego i lotniczego. Przez ten czas, jak przyznaje, przeżył naprawdę wiele. – Najbardziej utkwiła mi w pamięci jednak nocna akcja z ubiegłego roku – podkreśla kpt. pil. Kaczmarek. – O wpół do trzeciej polecieliśmy na pomoc polskiemu jachtowi. Jeden z członków jego załogi miał wypadek, który zakończył się obcięciem palców – wspomina. Stan morza, jak mówi, wynosił wówczas pięć w dziesięciostopniowej skali Douglasa, łódź kołysała się bardzo mocno, śmigłowcowi trudno było stanąć nad nią w zawisie. – Załoga jachtu zdecydowała się więc wsadzić poszkodowanego do tratwy i zrzucić ją na wodę. Z pokładu zaczął do niej schodzić nasz ratownik. I kiedy już dotykał tratwy nogami, ta zerwała się z uwięzi – opowiada kpt. pil. Kaczmarek. – Na szczęście ratownik zdołał podjąć rannego, a my wciągnęliśmy ich na pokład. Wszystko skończyło się szczęśliwie – dodaje.

W sumie przez ponad 20 lat służby kpt. pil. Kaczmarek za sterami różnego typu śmigłowców i samolotów spędził 3 tys. godzin. Ten „pułap” przekroczył w połowie kwietnia.


Mniej więcej w tym samym czasie swój jubileusz świętował kpt. pil. Dariusz Sionkowski. Z lotnictwem morskim i bazą w Darłowie jest związany od blisko 30 lat, a w fotelu pilota spędził już ponad 2,5 tys. godzin. Karierę rozpoczynał jeszcze w latach osiemdziesiątych, od ZOP, czyli lotnictwa wyspecjalizowanego w zwalczaniu okrętów podwodnych. – Byłem wówczas drugim pilotem w załodze śmigłowca Mi-14PŁ – wspomina kpt. pil. Sionkowski. – Obowiązki na tym stanowisku różniły się jednak trochę od tych, które drugi pilot ZOP-u ma dziś. W tamtym czasie to właśnie my wraz z nawigatorami zajmowaliśmy się określaniem parametrów ruchu celu, który śledził śmigłowiec – zaznacza. Wkrótce jednak przyszedł czas zmian. – Jak chyba każdy pilot, potrzebowałem nowych wyzwań, dlatego, trochę za namową mojego ówczesnego dowódcy, postanowiłem spróbować sił w ratownictwie – podkreśla kpt. pil. Sionkowski. Jako dowódca załogi śmigłowca Mi-14PŁ/R, spędził w powietrzu niezliczone godziny, niosąc pomoc poszkodowanym w wypadkach na morzu i biorąc udział w „Akcji Serce”. – Wiele z nich utkwiło mi w pamięci. Choćby ta, kiedy polecieliśmy, by podjąć starszego człowieka z łodzi wiosłowo-żaglowej klasy DZ – opowiada kpt. pil. Sionkowski. Jednostka zmierzała z Bornholmu do Kołobrzegu. Pogoda była kiepska i po mężczyznę, który źle się poczuł, nie mógł wyruszyć statek ratownictwa morskiego. – Maszty przeszkadzały nam tak mocno, że musieliśmy wykonać zawis na wysokości 40 m. W pewnym momencie nasz technik zaczął mi przekazywać, żebym trochę zmienił pozycję, a potem jeszcze raz i jeszcze… Pomyślałem sobie: co on mnie tak prowadza? Nie było jednak czasu, żeby zapytać, a i on nic nie mówił. Dopiero po powrocie do bazy wyjaśnił, że lina, którą opuściliśmy, przeszła pod kadłubem. Każdy gwałtowny manewr mógł po prostu przewrócić łódź. Gdyby tak się stało, przy tym stanie morza nie dalibyśmy rady powyciągać ludzi – mówi kpt. pil. Sionkowski. Tymczasem dalszy lot wcale nie był spokojniejszy. – W Kołobrzegu mieliśmy lądować na miejskim stadionie. Kiedy tam dotarliśmy, okazało się, że właśnie trwa mecz. Na szczęście pozostawaliśmy na łączach z pełniącym dyżur strażakiem, który zaproponował lądowanie przy komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w Kołobrzegu. Jakoś z tego kłopotu wybrnęliśmy, ale jakby tego było mało, w drodze powrotnej do Darłowa wpadliśmy w potężny front burzowy i musieliśmy lądować na zapasowym lotnisku w Świdwinie. Ostatecznie w domach byliśmy dopiero późnym wieczorem – wspomina kpt. pil. Sionkowski. Wśród najciekawszych doświadczeń wymienia też te związane z misją w Afganistanie, gdzie jako pilot Mi-17 wziął udział w ponad stu akcjach bojowych. – Dla pilota marynarki wojennej to naprawdę wyjątkowe doświadczenie. Nie bardzo mogę mówić o szczegółach, ale czasami poziom adrenaliny podnosił się bardzo wysoko, choć nigdy nie znalazłem się pod ostrzałem – podkreśla pilot.

Pytany o porównanie lotnictwa ZOP i ratowniczego, odpowiada krótko: – To trochę tak, jakby zestawić szachy i boks. Dyscypliny kompletnie różne, ale każda wymaga fachowej wiedzy i serca.


Drogę w odwrotnym kierunku niż kapitan pokonał kmdr ppor. pil. Mirosław Makuch, zastępca dowódcy eskadry w Darłowskiej Grupie Lotniczej. Po rozpoczęciu służby miał epizod w lotnictwie ratowniczym, potem jednak na długie lata związał się z ZOP-em. Za sterami Mi-14PŁ spędził ponad 2 tys. godzin. Jubileusz przypadł w nocy z 24 na 25 kwietnia, kiedy to podczas szkolenia w wykonywaniu tzw. misji ASW (ang. Anti-Submarine Warfare) dowodził ugrupowaniem śmigłowców. – Załogi śmigłowców ratowniczych bardzo często działają w trudnych warunkach, zwykle w ich rękach jest ludzkie życie – mówi kmdr ppor. pil. Makuch. – Z kolei największa trudność w ZOP-ie, moim zdaniem, wiąże się z nocnymi lotami. Śmigłowce zawsze poruszają się w parze. Pilot drugiej z maszyn widzi tylko trzy lampki na ogonie tej, która leci przed nim. Ciemność rozświetlają też lampki zamontowane na wirnikach. Poza tym: czarna dziura. Gdzieniegdzie światła statków, w wodzie odbijają się gwiazdy… W takich warunkach błędnik szaleje – przyznaje. Do tego dochodzi jeszcze namierzanie przeciwnika. – Większość tego typu zadań wykonujemy na Bałtyku. A to akwen wyjątkowo trudny. Ma zmienne zasolenie, nierówne dno. Choć nie jest głęboki, okrętowi stosunkowo łatwo się w nim ukryć – podkreśla kmdr ppor. pil. Makuch.

Dlatego wielką rolę odgrywa doświadczenie. Kmdr ppor. pil. Makuch poszukiwał okrętów podwodnych na Morzu Bałtyckim, Morzu Północnym, brał udział w licznych międzynarodowych manewrach, choćby „Northern Coasts”, „Steadfast Jazz” czy „Baltops”. Reprezentował też Polskę podczas pokazów lotniczych w kraju i poza jego granicami.

Kapitanowie Kaczmarek i Sionkowski, a także kmdr ppor. Makuch należą do najbardziej doświadczonych specjalistów Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. Przed nimi jeszcze wiele zadań. Jak sami jednak przyznają: nie będą latać w nieskończoność. – Dlatego tak ważne jest wyszkolenie następców – podkreśla kpt. pil. Sionkowski. – Mam poczucie, że w lotnictwie ratowniczym powoli już powinienem ustępować miejsca młodszym – podsumowuje.

REKLAMA

Łukasz Zalesiński

autor zdjęć: st. chor. mar. Arkadiusz Dwulatek / Combat Camera DORSZ

dodaj komentarz

komentarze

~boss
1462446060
jestem pod wrazeniem i tylko pogratulowac pracy czy nawet ..pasji szkoda ,ze u nas w MW RP na okretach bojowych wszyscy oficerowie tak szybko ..awanse dostaja a Wy ratujecie zycie ,kawal dobrej roboty robicie i ,,ucho ,, male 8
78-D9-6B-31

Medycy po unitarce
 
Marsz po brązową szarotkę
Pełne wynagrodzenie za kwarantannę
Posłowie o przyczynach tragedii z 10 kwietnia
Ukraiński kurs na Zachód
Marynarski Katyń
Amerykanie odmładzają F-16
Rój dronów nad poligonem w Orzyszu
Nadlecą Ważki, czyli mikrodrony dla wojska
„Astral Knight” – integracja na polskim niebie
Komitet Wojskowy NATO o pandemii
W MON o polsko-słowackiej współpracy
Market Garden, Sosabowski wkracza do gry
McCarthy: Żołnierze USA w Polsce zwiększają bezpieczeństwo całego regionu
Jakie limity służby czynnej w 2021 roku?
Sonary dla śmigłowców ZOP
Gaudeamus Igitur w najstarszej wojskowej uczelni
Wybuchowa edukacja
Żołnierze zdobyli 13 medali na mistrzostwach Polski w strzelectwie i kolarstwie
Laserowa artyleria US Army
Brąz kajakarza, 10 medali biegaczy i badmintonistów
16 Dywizja najlepsza!
Kierunek Turcja, czyli nowa misja polskich żołnierzy
Bohaterowie na wakacjach w Ryni
Ogień w natarciu
F-16 kończą misję w Estonii
Pierwsza Sonda dla zawodowców
Tak się ćwiczy na rumuńskich poligonach
Na WF-ie dokładniej ocenią wytrzymałość żołnierzy
Wesprzyj kombatantów
„Aviation Detachment” w Łasku
Kraby kontra okręt
Mordercza obrona Warszawy
Nowe sanitarki dla wojska
Jak Berling szedł na odsiecz Warszawie
Najważniejsi dowódcy V4 w Polsce
Orzeczenia lekarskie żołnierzy będą ważne dłużej
Lekarz – oficer to brzmi dumnie
Więcej pieniędzy dla żołnierzy na misjach
Wojsko przeciw wirusowi
Komisje sejmowe o umowie z USA
„Kaper” przeciw terrorystom
To kolarze rozpoczęli współczesną historię polskiego wojskowego sportu
Wojskowe uczelnie w dobie wirusa
Jak komuniści odebrali obywatelstwo polskim oficerom
W tej służbie jak w żadnej innej najważniejsi są ludzie
20 medali żołnierzy na mistrzostwach kraju w biegu na orientację i łucznictwie
Agencja Uzbrojenia nabiera kształtów
Święto terytorialsów
Zaplecze dla Rosomaków
Kłopoty z odprawą mieszkaniową
Sukcesy wojskowych lekkoatletów
Polsko-amerykańska współpraca
Rosomaki WRE
Kombatanci na parkiecie
Dodatki dla specjalsów po nowemu
Niepokorni Niezłomni Wyklęci po raz 12.
Miesiąc izolacji żołnierzy „Irini”

Ministerstwo Obrony Narodowej Wojsko Polskie Sztab Generalny Wojska Polskiego Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych Wojska Obrony
Terytorialnej
Żandarmeria Wojskowa Dowództwo Garnizonu Warszawa Inspektorat Wsparcia SZ Wielonarodowy Korpus
Północno-
Wschodni
Wielonarodowa
Dywizja
Północny-
Wschód
Centrum
Szkolenia Sił Połączonych
NATO (JFTC)
Inspektorat Uzbrojenia

Wojskowy Instytut Wydawniczy (C) 2015
wykonanie i hosting AIKELO